abah...

16 jun 2014..

Genap sebulan abah pegi…

Abah pegi pada tarikh 16 mei…. 

hari guru…

saye seorang guru dan saye kehilangan the greatest guru pada hari guru…

Ekceli, sampai ke hari ni saye macam x boleh nak percaye abah dah x de…

sampai sekarang saye masih tersasul cari abah…

sampai sekarang saye masih belom boleh sebut “arwah abah”…

sampai sekarang ni kalo saye ade bace pape artikel di intenet yang buat saye x faham, saye mesti akan cakap, nanti nak tanye abah la…

saye x boleh nak membayangkan kehidupan saye tanpa abah...sedih dalam hati, x dapat saye luahkan...saye balik rumah cuti penggal baru2 ni, saye masih rase abah ade...banyak kali saye tersasul dengan diri sendiri, cakap abah ade kat bawah pokok tengah bace newspaper...baju2 abah masih dalam almari...ade satu hari saye terambil baju melayu abah, nak gosok sebab saye ingat abah nak pegi masjid petang tu...cepat2 saye istighfar...saye x nak mak nampak ape yg saye dah terbuat...nanti mak lagi sedih...

14 mei, mak call bagi tau abah masuk wad…saye bagi tau abah saye akan balik…tapi abah cakap x payah la…balik je time cuti sekolah nanti, kate nye…tapi tengah hari nye mak call bg tau abah masuk icu…sy terus jadi x keruan…serba x kena kerja saye hari tu…saye bagi tau rumet, saye nak balik..petang tu jugak saye amik flight balik kl…flight saye delay 2 jam lebih d kk…saye sampai d kl dah pkol 3 pagi..esok nye hari kamis baru la saye sampai rumah…saye sampai time melawat dah abes…so saye x boleh masuk jumpe abah…petang nye baru dapat jumpe abah…tapi petang tu sangat ramai yang nak jumpe abah…saye mengalah..tunggu di luar bilik je..malam nye lepas maghrib saye ke hospital…mak bg saye teman abah untuk malam tu…sempat saye mengaji n bace yassin untuk abah…time tu ade banyak yang saye nak bercerita dengan abah…abah x penah jemu dengar cerita saye…tapi mak dah pesan, jangan besembang sangat dengan abah…nanti kalo saye besembang, abah nak respon…nanti kalo abah respon, oksigen akan drop…so saye simpan je cerita saye malam tu…pkol 12 lebih along datang untuk ganti tempat saye…kalo ikut kan hati, saye nak tido dengan abah malam tu…tapi saye x boleh selfish…along pon  anak abah jugak…semua orang ade hak nak teman abah…so saye pujuk hati, cakap malam esok turn saye pulak tido dengan abah…if only I know, itu malam terakhir abah…

Abah memang betol betol tunggu saye balik…sebelum saye sampai, semua yang lain dah ade dengan abah…along hari rabu lagi dah balik rumah…adik2 saye memang semua di rumah…saye sorang je di perjalanan…saye jumpe abah hari kamis..pagi2 jumaat abah pegi…abah memang tunggu saye…

Saye redha abah pegi..saye tau semua orang akan merasa kematian…Cuma saye x sangka saye kena alami keadaan ni dalam waktu sekarang…ade banyak yang saye janji dengan abah…ade banyak benda yang saye plan untuk abah…

Lepas abes belajar di skudai, saye free selama 7 bulan…time tu saye selalu fikir bile la saye akan di posting kan…kenapa la lambat sangat KPM posting kan saye…tapi bile abah pegi, saye sangat2 bersyukur KPM bagi saye 7 bulan waktu untuk saye spent sepenuh nye dengan abah…memang time tu hidup saye hanye untuk family…saye jadi driver abah sepenuh mase…ke mane je abah pegi saye hantar n teman…ke masjid, ke surau, ke tahlil, ke mesyuarat, ke kedai potostet, ke kedai surat kabar…semua la urusan abah saye tolong uruskan…sekarang ni bile saye fikir semula, saye sangat2 bersyukur saye dapat buat semua tu untuk abah…

Saye balik ke beaufort lepas tiga hari abah pegi…mase d epot, x de sape yang hantar…saye sorang2..time tunggu flight, saye cakap dengan diri sendiri…once u touch the land, no more cries..no matter how bad ur life will be, no more tears for u…be strong n live strong….keep smiling for whatever will come…face the life…semua yang kenal saye, tau saye memang manja…sebab tu saye tau ramai yang x sangka saye boleh hidup seperti biasa, makan seperti biasa, ketawa seperti biasa walaupon belom cukup seminggu abah pegi…tapi saye tau, saye anak abah...saye akan jadi sekuat dan setabah abah...

 saye sangat2 berterima kasih kepada semua orang yang ade di sekeliling saye mase semua ni berlaku...cikgu2 di sekolah, pengetua, kawan2, jiran2, sedara mara...semua nye...

 alhamdulillah...semua urusan saye nak balik jumpe abah dipermudahkan...terima kasih sangat2 kepada pengetua sebab izin kan saye balik...miss nette, cikgu isya, sir nick dan ustzh noor yang sangat2 memahami keadaan saye...cikgu azrih yang tolong antar saye dari beaufot ke epot kk walaupon mase tu tengah bz dengan pendokumentasian jemaah nazir...pakcik nuar yang tunggu saye di epot kl sampai pkol 3 pagi n antar saye balik kemaman esok nye....kak ta dan abang ya yang susah payah masak untuk semua yang datang menziarah...siti safira yang datang teman saye di hospital dan di rumah...hajar dan azfar yang datang menziarah...kawan2 de yang banyak menolong urusan di kubur...terima kasih banyak2...hanya Allah saje yang dapat membalas segala jasa baik kalian semua...terima kasih...

al-fatihah...

2013...syawal terakhir dengan abah

mak dan abah..

my first and forever love...