1 ramadhan 2014…
Alhamdulillah…masih
diberi kesempatan dan peluang untuk bertemu ramadhan tahun ni…
1 ramadhan tahun ni,
saye jauh di perantauan…keseorangan dalam bilik kecik ni…jauh dari segala-gala
nye…rumet pon x de (rumet saye balik kampong sambut ramadhan dengan suami nye)
huhuhu…tahun ni first time saye jauh dari family sambut 1 ramadhan…sedih
tau…sume orang ade di rumah hari ni…boleh bayang kan meriah nye time berbuka
kat rumah tu…dah jadi macam tradisi, 1 ramadhan sume orang akan balik berkumpul…along
akan balik, adik pon balik,de balik jugak…huhuhu syahdu nye saye sorang je yang
x balik…ala tapi mesti dieorang pon rindu kan saye jugak kan…hehehehe…mesti mak
akan cakap “ini kalo ade angah mesti lagi kecoh”…x pon mak akan cakap “kalo ade
angah, boleh mintak angah masak macam2”..hehehehe betol x mak? Aaahhhhhh….rindu
nye mau pulang….
Ramadhan di rumah
saye ekceli x de yang terlampau istimewa…selain dari semua adik beradik
berkumpul, yang lain tu biase2 je…kehidupan seperti biase…makanan waktu berbuke
pon same je macam hari2 biase…x de yang istimewa..dulu kalo saye request kat
mak nak makan macam2, contoh nye nasi ayam ke mee kari ke…nanti mak akan cakap,
tunggu semua orang balik baru mak buat kan…nanti kamu sorang je yang dapat
makan, kesian yang lain dengar kat talipon je…so kena la tunggu semua orang ade
di rumah baru la request itu akan di tunai kan…huhuhuu…kami jarang membeli
juadah berbuka…semua nye di masak dengan penuh kasih sayang (cewahhhh…) di dapo
emak itu…hehehehe…family saye kan besar…jenuh la weh kalo semua nye nak
berbeli…macam mak selalu cakap la kan…tokey balak pon boleh bankrap kalo hari2
nak berbeli je…hehehehehehe…
Tahun ni, ramadhan di
rumah saye kompem akan berubah suasana…ye la saye kan x de di rumah…op kos la
suasana nye lain…hahahahahaha…..
X la…maksud saye,
tahun ni bermula la ramadhan dan syawal kami tanpa abah…syahdu sangat…op kos
akan terase sangat abah x de…biase nye setiap kali berbuka, abah yang akan bace
kan doa berbuka..
Lepas pencen, abah
jadi amil zakat…saye pon dah lupe tahun bile abah start jadi amil…tapi yang
saye tau, sejak abah jadi amil, rutin bulan puasa dan pagi raya kami
berubah…dulu2 sebelum abah jadi amil, time berbuka abah akan ade di meja makan
dan berbuka sama2…tapi sejak abah jadi amil, minggu pertama puasa je abah akan
berbuka dan makan sama2…start minggu kedua puasa, abah akan ade di surau,
tunggu orang nak bayar zakat…masuk minggu ketiga puasa, abah akan selalu balik
lambat…lepas semayang maghrib baru abah balik…minggu terakhir puasa, abah balik
lagi lambat…penah abah balik jam 2 pagi…abah cakap, ramai orang bayar
zakat…terima je la..ade sekali tu, ade orang datang rumah nak bayar zakat
subuh2 hari raya…bayang kan saye time tu keseorangan di dapo mengemas n siapkan
juadah pagi raya, tetiba ade bunyi ketuk pintu..dah la time tu baru je masuk
subuh..mau x seram saye di buatnye..saye pegi la ketuk bilik acim, cakap ade
bunyi ketuk pintu kat luar..bile saye cakap macam tu je, satu rumah
bangun…rupe2 nye mereka sume dah terjage tapi malas nak keluar bilik…hampeh
betol mereka ini..so acim n de pegi jenguk kat luar…rupe2 nye ade pakcik ni
datang nak bayar zakat…adoi la pakcik, len kali bagi la salam…ape da…huhuhuhu….sebelum
abah jadi amil, kami akan balik bentong sebelum raye…tapi sejak abah jadi amil,
biase nye saye n de akan balik bentong dulu..pegi ambik along di kl n terus
balik bentong untuk tolong kemas rumah n tolong arwah tok masak juadah hari
raye…mak, abah, acim n adik biase nye akan gerak balik ke bentong lepas
semayang raye di kemaman…biase nye macam tu la tiap2 tahun…kecuali tahun kalo
tu raye di kemaman…so x de la balik ke bentong nye…tapi, bermula tahun ni, saye
pon x pasti macam mane perjalanan hari raye kami…tapi semesti nye pape urusan
pon selepas pegi kubur abah…lepas tu baru boleh cakap nak pegi memane pon…pape
hal pon, abah mesti didahulukan…
Ramadhan kali ni
memang betol2 meninggalkan kesan dalam hati saye…mungkin sebab tahun2 sebelum
ni saye berpuasa di rumah…family saye semua nye ade di sekeliling saye…tapi
tahun ni, saye jauh di seberang laut…walau kuat macam mane pon rase rindu, saye
x boleh senang2 nak balik macam tu je....dan mungkin jugak sebab ramadhan kali
ni, abah x de dengan saye…dengan kami semua…sebab tu la kot saye berperasaan
macam ni…
semalam saye berterawih
di surau sama2 dengan pelajar asrama dan beberapa jemaah dari perumahan yang
berjiran dengan sekolah…mase di surau, memang betol2 menitik air mata saye…sesungguhnye
saye sangat rindu abah…saye teringat saye berjemaah dengan abah di masjid..syahdu
sangat…saye rindu semua nye tentang abah…kalau la saye di bumi semenanjung, saye
rase memang saye akan start keta n drive balik…tiap2 minggu pon saye sanggup
drive…x kisah la jauh macam mane pon…
saye semakin x sabar nak balik rumah...berbuka puasa ramai2 kami adik beradik...
