kenangan itu

penah tengok master chef malaysia x??? tengok x yg episod pasal kenangan masa lampau...ade yg buat lempeng, ade yg masak megi...hehehehe memang btol2 masa lampau la....pastu dah tengok dieorang masak tu saye pon sembang2 la ngan penghuni mahligai indah ni...tanye2 pasal ape die makanan kenangan mase lampau kiteorg...banyak plak yg keluar nye...jemput2 mak la, bihun arwah tok la, gulai tempoyak patin mak ngah la...macam2 la....tapi akhir nye kami sebulat suare (eceh....) memilih makanan yg kiteorg tau x sume org penah merasai  nye...kenal pon x penah agak nye...dan kerana itu saye merasa bangga kerana penah menjadi sebahagian dalm kenangan ngan makanan itu...dan sekarang n sampai bile2 pon kite org x kan dapat merasai nye kembali...kenape???? sbb org yg membuat nye dah pulang ke 'rumah asalnye' di sana...nak tau x ape die... hehehehehe jeng jeng jeng...name nye ialah........... BUIH

buih?????? buih sabun tu ke???? isshhh ape ke hal nye nak g makan buih sabun tu...sawan kang...

meh nak cite ape itu buih...

saye ade sorang pak sedare...arwah ekceli...kami panggil die 'chek'...chek ni suami kepada adik abah yg kami panggil makde...chek n makde x de anak so anak2 sedare ni la anak dieorg...arwah cek ni keje nye menyadap air nira kelapa untuk dijadikan gula manisan @ gula kabong...dalam sehari 2 kali chek akan panjat sume pokok2 kelapa dlm kawasn rumah nye untuk kumpul air nira...n FYI kawasan rumah chek memg penuh ngan pokok kelapa...lepas dah kumpul sume air nira tu chek dengan bantuan mak de akan masak air nira tu dalam kawah yg besar atas api yg besar jugak...air nira ni kena masak lame...dr pagi sampai la tengah hari...sampai air nye btol2 likat n pekat....

ok masuk tang BUIH nye...bile air nira ni mendidih ia akan keluarkan buih2 kat tepi sekeliling bibir kawah tu...buih2 ni warne nye kelabu n bau nye very the harum...bile buih2 start nak membanyak (btol ke x perkataan tu???) check akan panggiil kite2 org anak2 sedare nye yg ramai ni...mase tu chek akan laung  "sape nak buih meh sini beratur cepat" (heheh siap kna beratur lagi...kalo x beratur nti berebut...chek takut kite org kna api n kawah yg panas tu) so kite2 yg mase tu masih budak2 ni akan lari2 pegi kat pokok gajus tepi pagar n petik daun yg besar2 (time tu memang pokok gajus tu hanye mampu beserah je bile daun2 nye dipetik oleh segerombolan kanak2) n pastu lari plak pegi kat mak @ ibu masing2 mintak buat kan daun gajus tu jadi kon n semat ngan lidi kelapa....pas tu lari plak beratur kat chek menadah daun tu....dah siap tadah pegi plak kat pokok2 nenas (mase ni x boleh lari2 dah...takot tumpah) n patah kan daun nye untuk dijadikan sudu...pastu duduk ramai2 bawah pokok pelam menikmati buih itu..........waaallllaaaahhhhhhhhhhhh memang nikmat nye......memang sangat seronok...buih ni muncul sekejap je...so memang la sangat2 limited edition....sape2 yg dapat daun yg paling besar n chek terbubuh banyak memang kire nye heaven la time tu...

kenape makan dalam daun???kenape x makan dlm piring je??? oo sbb nye kite2 ni budak2 kecik n x bape nak kecik ni kan sangat la ramai nye...jenuh la org2 kat dapo nun nak membasuh pinggan tu nanti...time tu mane nak ade pinggan polisterin yg macam sekarang ni....

tp skrang sume tu dah x de...chek pon dah x de...bangsal tempat chek masak air nira tu pon dah usang...yg tinggal cume la kenangan...tapi honest ly saye rase rugi sangat sbb x de pon yg menyambung legasi perniagaan chek...sbb manisan chek adelah yg tersedap....

 nak tengok rupe buih tu?????? hehehehe sori la saye x de gambo buih tu...mase tu kan kiteorg kecik2 lagi...  x de makne nye nak memiliki DSLR sorang satu (bajet terlampau kaye...) tp kalo org tala je kamera kiteorg tau la sengih lebar2 n posing yg ntah ke hape2 ntah....

" memory is a way of holding onto 

the things you love, 

the things you are, 

the things you never want to lose "